Charles Geerts biografie

Charles Ludovicus Geerts werd in 1943 in Amsterdam geboren. Zijn vader was een verstokte communist die ook later (na de oorlog) ondanks zijn redelijke welstand de CPN tot zijn dood trouw is gebleven. Op het sterfbed van zijn vader moest Charles (in zijn wilde jaren beter bekend als Dikke Charles) beloven dat ook hij tot zijn dood links zou blijven stemmen.

Vader en moeder Geerts stonden beiden op de Amsterdamse Dappermarkt met een fruitstal.
Als kind in Amsterdam Oost raakte Charles Geerts al bevriend met Jan Otten de huidige eigenaar en exploitant van Casa Rosso.
Ook zat hij enige tijd in de klas met de latere journalist Hans Knoop. Met beiden onderhoudt Geerts tot op de dag vriendschappelijke contacten.
Zo treedt Knoop al vele jaren voor Geerts op als media- adviseur en woordvoerder en dreigde de zakelijke contacten uit het verleden tussen Charles Geerts en Jan Otten de laatste zijn vergunningen te kosten. Over Geerts was een negatief advies door het Landelijk Bureau Bibob uitgebracht. Geerts zou volgens dat rapport niet deugen en daarom werd aan burgemeester Cohen geadviseerd zijn prostitutiepanden aan de wallen te sluiten door hem geen vergunningen meer te verlenen. Tegen dit voornemen trok Geerts juridisch ten strijde. Hij won een kort geding en mocht van de voorzieningenrechter gewoon open blijven hangende een bezwaarprocedure. Tijdens deze procedure werd het de gemeente Amsterdam steeds duidelijker op zeer dun ijs te staan en besloot men Geerts uit te kopen.
Ook Jan Otten kreeg de aanzegging dat zijn vergunningen niet zouden worden verlengd omdat hij bij de aankoop van zijn panden een financiering van Geerts had gekregen.

Otten wist er na twee en een half jaar uiteindelijk het gemeentebestuur van te overtuigen dat met de financiering van Casa Rosso niets mis was, zodat burgemeester Cohen het Bibob- advies in de prullenmand moest gooien en Otten alsnog zijn vergunningen verleende. Na zijn schoolperiode ging Charles werken bij zijn vader op de Dappermarkt. Collega- kooplieden herinneren zich hoe Charles met name het zware werk deed. Sjouwen met kisten en aanpakken was zijn dagtaak.

In de beginjaren zestig was pornografie in Nederland nog verboden. Over de al dan niet legalisering ervan tekende zich een scherpe links/rechts deling af. Een ieder die zich progressief noemde was voor de legalisering van de commerciële seksindustrie en conservatief Nederland was daar mordicus tegen. Via bepaalde kanalen wist Charles Geerts af en toe een seksboekje uit Denemarken in handen te krijgen dat hij vervolgens met een vette winst vanachter de fruitstand van zijn ouders op de Dappermarkt verkocht. Al snel werd hem duidelijk dat de winstmarges op seks en pornoboekjes vele maken hoger waren dan op zelfs het meest bijzondere fruit. Dat leidde ertoe dat Geerts wagens met sigaretten naar Denemarken liet rijden en die liet terugkeren met ladingen vol sekstijdschriften.

Inmiddels waren de eerste sekswinkels in Amsterdam geopend die zich bij Geerts meldden als vaste afnemers. Toen vervolgens seks en porno werden gelegaliseerd was het voor Geerts duidelijk dat hij zowel een groothandel als een retailketen moest gaan opzetten. Zijn groothandel Scala werd het grootste bedrijf in seks artikelen van Europa dat aan bedrijven in meer dan veertig landen artikelen leverde. Zeer nauwgezet bleef Geerts erop toezien dat per land de wetten werden gerespecteerd. Wat in het ene land was toegestaan was in een ander verboden. Nimmer is Scala met autoriteiten voor overtreding van de wet in aanraking gekomen.

Van porno met minderjarigen heeft Geerts en zijn bedrijf zich altijd verre gehouden, ook toen dat in Nederland nog niet bij wet verboden was. Het exploiteren van kinderen vindt hij een van de grootste misdaden en de bedrijvers ervan mogen wat hem betreft levenslang achter slot en grendel. Niet voor niets stapte Geerts dan ook in 2004 naar de Raad voor de Journalistiek toen hij- zij het indirect- door het tv-programma Zembla in verband werd gebracht met dit soort juist door hem zo verachte praktijken. Op last van de Raad moest het programma door het stof en deze bewering rectificeren. Begin jaren negentig besloot Geerts afscheid van het bedrijf te nemen en met pensioen te gaan. Hij verkocht zijn belang aan zijn twee mede- financiers en liet zich voor een deel uitbetalen in de vorm van panden in de rosse buurt die het eigendom van Scala waren. Zo belandde Geerts in feite in de vastgoedwereld. Hij verwierf het ene prostitutiepand na het andere en realiseerde zich dat die panden aanzienlijk in waarde zouden stijgen nadat ook de prostitutie zou worden gelegaliseerd.

Met klem spreekt Geerts echter tegen dat hij als “seksbaas “ zou zijn opgetreden. Het bedrijf van Geerts verhuurde kamers aan prostituees die als zelfstandige beroepsbeoefenaars eveneens aan de eisen van de wet voldeden. Alhoewel Charles Geerts door zijn voormalige werknemers steevast als een “ workaholic “ werd omschreven wist hij ook in zijn actieve leven altijd tijd in te bouwen voor wat hij zelf noemt “ seks, drugs en rock en roll “. Onder dit begrip worden echter ook zeer eerzame bezigheden als (zee)vissen en het bezoeken van de thuiswedstrijden van Ajax verstaan. Terugblikkend op zijn soms tumultueuze verleden zegt Geerts nu dat als hij het over zou kunnen doen hij misschien andere vrienden zou hebben gekozen. “ Mijn vriendschap met Bruinsma heeft me zeer veel ellende in mijn zakelijk functioneren bezorgd. Maar Bruinsma was een vriend en ik ga dat dus niet ontkennen.

Wat ik wel tot mijn laatste snik zal blijven ontkennen- omdat het NIET waar is- is dat er ook zakelijke banden tussen ons zouden hebben bestaan. Ik heb met Bruinsma gelachen en alles gedaan waarvan mijn moeder zou hebben gevonden dat ik dat niet moest doen. Maar zaken heb ik nog nooit voor een gulden met hem gedaan “, aldus Geerts. Scala werd bij herhaling door met name Het Parool ervan beschuldigd gedeeltelijk- via allerlei dwarsverbanden- tot het imperium van wijlen Klaas Bruinsma te behoren.

Charles Geerts voerde tal van korte gedingen tegen de krant die hij bijna alle won. Ook voerde Geerts met succes tegen dit dagblad enige procedures bij de Raad voor de Journalistiek. Nadat Geerts zijn panden verkocht aan N.V. Stadsgoed (met financiële steun van de gemeente Amsterdam) trok hij zich uit het zakenleven terug en brengt hij een deel van het jaar door in zijn geliefde Kenia. Ook daar is vissen zijn geliefde bezigheid. Verder houdt- de niet meer echt Dikke- Charles zich op zijn eigen wijze bezig met door hem gefinancierde en geïnitieerde ontwikkelingshulp. Zo liet hij in de bush een lagere school bouwen en een stuwmeer aanleggen als antwoord op de soms lange periodes van droogte die de bevolking teisteren.